ဝေဒဗ္ဗဇာတ်တော်

ဝေဒဗ္ဗဇာတ်တော်

ထိုအခါ ဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကောသလမင်းကြီး၏ ပြည်တော်သို့ အဖန်ဖန် ကြွမြန်းတော်မူခဲ့ဖူးကြောင်း၊ ထိုသို့ကြွမြန်းတော်မူစဉ် မင်းကြီးနှင့် သားတော် ဝေဒဗ္ဗမင်းသားတို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြောင်း၊ ထိုအခါ ဝေဒဗ္ဗမင်းသား၏ အပြုအမူအပေါ် ဘုရားရှင်က ဝေဒဗ္ဗဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့ကြောင်း ရဟန်းတို့ လျှောက်ထားကြကုန်၏။ ဘုရားရှင်လည်း ထိုအကြောင်းကို အတည်ပြုတော်မူ၍ အတိတ်ဘဝက ဝေဒဗ္ဗမင်းသား၏ အကြောင်းကို ပြန်လည်ဟောကြားတော်မူလေသည်။

လွန်လေပြီးသောအခါ ကမ္ဘာတစ်သိန်းအထက် ကာလ၌ ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် မင်းပြုတော်မူ၏။ ထိုမင်းကြီး၏သားတော်ကား ပဉ္စမင်းသားဖြစ်၏။ ပဉ္စမင်းသားသည် အလွန်အမင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အားကစား၊ ပညာအရပ်ရပ်ကိုလည်း တတ်မြောက်တော်မူ၏။ သို့သော် မင်းသားသည် အလွန်အမင်း မာနထောင်လွှား၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမပြုတတ်ပေ။ တစ်နေ့သ၌ မင်းသားသည် ပရိသတ်များစွာနှင့်အတူ တောသို့ လှည့်လည်ထွက်တော်မူ၏။ ထိုအခါ မင်းသားသည် နွားကျောင်းသားတစ်ဦးနှင့် တွေ့လေ၏။ ထိုနွားကျောင်းသားကား ဝေဒဗ္ဗ ဟုခေါ်၏။ ဝေဒဗ္ဗကား ငယ်ရွယ်သော်လည်း ပညာဉာဏ်ပြည့်ဝ၍ သီလ, သမာဓိ, ပညာတို့နှင့် ပြည့်စုံ၏။

ပဉ္စမင်းသားသည် ဝေဒဗ္ဗ၏ အပြောအဆို၊ အပြုအမူကို မြင်တွေ့၍ အလွန်အမင်း မနာလိုဝန်တိုဖြစ်လေ၏။ သို့သော် မင်းသားသည် မိမိ၏အထက်တန်းကျပုံကို ပြသလိုစိတ်ဖြင့် ဝေဒဗ္ဗကို မေးလေ၏။

“အမောင် နွားကျောင်းသား သင်ကား အလွန်အမင်း ပညာမရှိသော သူတစ်ယောက်ပဲ၊ သင်ကား ဘာကိုမှ မသိရှာ။ ငါကား မင်းသားဖြစ်၏။ ပညာအကျော်အမော်၊ စစ်သည်ဗိုလ်ပါအများအပြားနှင့် ပြည့်စုံ၏။ သင်ကား ဘာကိုမျှ မသိရှာ။”

ဝေဒဗ္ဗကား မင်းသား၏ မာနထောင်လွှားမှုကို သိသော်လည်း မည်သို့မျှ ပြန်လည် မတုံ့ပြန်၊ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဖြင့် ဤသို့ လျှောက်ထား၏။

“အရှင်မင်းသား မြတ်စွာဘုရား၊ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် သိရှိ နားလည်၏။ အရှင်မင်းသားကား မင်းသားဖြစ်သော်လည်း သစ္စာတရားကို မသိရှာ။ အကျွန်ုပ်ကား သစ္စာတရားကို သိရှိ၍ သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။ အရှင်မင်းသားကား မင်းသားဖြစ်သော်လည်း သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံးသကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။”

ပဉ္စမင်းသားသည် ဝေဒဗ္ဗ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွား၏။ မင်းသားသည် ဝေဒဗ္ဗကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အလွန်အမင်း ပညာဉာဏ်နှင့် ပြည့်စုံကြောင်းကို သိလေ၏။ မင်းသားသည် မိမိ၏ မာနထောင်လွှားမှုကို အားနာ၍ ဝေဒဗ္ဗကို ဤသို့ မေးလေ၏။

“အမောင် နွားကျောင်းသား သင်ကား မည်သို့ သစ္စာတရားကို သိရှိ နားလည်သနည်း။ သင်ကား မည်သို့ သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံးသနည်း။ အကျွန်ုပ်ကား နားလည်လိုသည်၊ မည်သို့ နားလည်ရမည်ကို မသိရှာ။”

ဝေဒဗ္ဗကား မင်းသား၏ စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဖြင့် ဤသို့ လျှောက်ထား၏။

“အရှင်မင်းသား မြတ်စွာဘုရား၊ သစ္စာတရားကား လောက၌ အလွန်အမင်း အရေးကြီးသော တရားဖြစ်၏။ သစ္စာတရားကား အလွန်အမင်း မွန်မြတ်သော တရားဖြစ်၏။ သစ္စာတရားကား အလွန်အမင်း မြင့်မြတ်သော တရားဖြစ်၏။ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား သစ္စာတရားကို အလွန်အမင်း ကိုးကွယ်၏။ အကျွန်ုပ်ကား သစ္စာတရားကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုး၏။ အကျွန်ုပ်ကား သစ္စာတရားကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်၏။ အကျွန်ုပ်ကား သစ္စာတရားကို အလွန်အမင်း ကျင့်သုံး၏။ အရှင်မင်းသားကား မင်းသားဖြစ်သော်လည်း သစ္စာတရားကို အလွန်အမင်း မေ့လျော့၏။ အရှင်မင်းသားကား မင်းသားဖြစ်သော်လည်း သစ္စာတရားကို အလွန်အမင်း ပစ်ပယ်၏။ အရှင်မင်းသားကား မင်းသားဖြစ်သော်လည်း သစ္စာတရားကို အလွန်အမင်း မထီမဲ့မြင်ပြု၏။”

ပဉ္စမင်းသားသည် ဝေဒဗ္ဗ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွား၏။ မင်းသားသည် မိမိ၏ အမှားကို သိလေ၏။ မင်းသားသည် ဝေဒဗ္ဗ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မိမိ၏ မာနထောင်လွှားမှုကို အားနာ၍ ဝေဒဗ္ဗကို ဤသို့ မေးလေ၏။

“အမောင် နွားကျောင်းသား သင်ကား မည်သို့ သစ္စာတရားကို ကျင့်သုံးသနည်း။ သင်ကား မည်သို့ သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံးသနည်း။ အကျွန်ုပ်ကား နားလည်လိုသည်၊ မည်သို့ နားလည်ရမည်ကို မသိရှာ။”

ဝေဒဗ္ဗကား မင်းသား၏ စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဖြင့် ဤသို့ လျှောက်ထား၏။

“အရှင်မင်းသား မြတ်စွာဘုရား၊ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အမင်း မွန်မြတ်သော သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အမင်း မြင့်မြတ်သော သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အမင်း မွန်မြတ်သော သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အမင်း မွန်မြတ်သော သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အမင်း မွန်မြတ်သော သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အမင်း မွန်မြတ်သော သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အမင်း မွန်မြတ်သော သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အမင်း မွန်မြတ်သော သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အမင်း မွန်မြတ်သော သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။”

ပဉ္စမင်းသားသည် ဝေဒဗ္ဗ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွား၏။ မင်းသားသည် မိမိ၏ အမှားကို သိလေ၏။ မင်းသားသည် ဝေဒဗ္ဗ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မိမိ၏ မာနထောင်လွှားမှုကို အားနာ၍ ဝေဒဗ္ဗကို ဤသို့ မေးလေ၏။

“အမောင် နွားကျောင်းသား သင်ကား မည်သို့ သစ္စာတရားကို ကျင့်သုံးသနည်း။ သင်ကား မည်သို့ သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံးသနည်း။ အကျွန်ုပ်ကား နားလည်လိုသည်၊ မည်သို့ နားလည်ရမည်ကို မသိရှာ။”

ဝေဒဗ္ဗကား မင်းသား၏ စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဖြင့် ဤသို့ လျှောက်ထား၏။

“အရှင်မင်းသား မြတ်စွာဘုရား၊ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အမင်း မွန်မြတ်သော သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အမင်း မြင့်မြတ်သော သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အမင်း မွန်မြတ်သော သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အမင်း မွန်မြတ်သော သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အမင်း မွန်မြတ်သော သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အမင်း မွန်မြတ်သော သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အမင်း မွန်မြတ်သော သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အမင်း မွန်မြတ်သော သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။ အကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အမင်း မွန်မြတ်သော သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံး၏။”

ထိုသို့ လျှောက်ထားပြီးနောက် ဝေဒဗ္ဗသည် ပဉ္စမင်းသားအား သစ္စာတရား၏ အကျိုးအကြောင်းကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြ၏။ သစ္စာစကားကို ဆိုခြင်းသည် အလွန်အမင်း အရေးကြီးကြောင်း၊ သစ္စာစကားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံးခြင်းသည် အလွန်အမင်း အကျိုးရှိကြောင်း၊ သစ္စာစကားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံးခြင်းသည် အလွန်အမင်း မွန်မြတ်ကြောင်းကို ရှင်းပြ၏။ ပဉ္စမင်းသားသည် ဝေဒဗ္ဗ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အမင်း ကြည်ညို၍ မိမိ၏ အမှားကို သိလေ၏။ မင်းသားသည် ဝေဒဗ္ဗအား တောင်းပန်ပြီးလျှင် သစ္စာတရားကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံးရန် သစ္စာပြုလေ၏။

ထိုနောက် ပဉ္စမင်းသားသည် ဝေဒဗ္ဗကို မိမိ၏ တိုင်းပြည်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးလျှင် ဝေဒဗ္ဗအား မင်းအဖြစ်သို့ တင်မြှောက်လေ၏။ ဝေဒဗ္ဗမင်းကြီးသည် အလွန်အမင်း တရားမျှတစွာ မင်းပြုတော်မူ၏။ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် အလွန်အမင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝ၍ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြကုန်၏။

ဘုရားရှင်က ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူပြီးနောက် ရဟန်းတို့အား ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။

“ထိုအခါ ပဉ္စမင်းသားကား ယခုအခါ သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီး ဖြစ်၏။ ဝေဒဗ္ဗကား ငါဘုရား ဖြစ်၏။ ထိုအခါ ဝေဒဗ္ဗသည် မာနထောင်လွှားသော ပဉ္စမင်းသားအား သစ္စာတရားကို ဟောကြား၍ အကျိုးကို ပေးခဲ့၏။ ယခုအခါ ငါဘုရားသည်လည်း သစ္စာတရားကို ဟောကြား၍ အကျိုးကို ပေး၏။”

အနှစ်သာရ

အသိပညာ၊ ဂုဏ်သိက္ခာ မည်မျှပင် ကြီးမြင့်စေကာမူ မာနထောင်လွှားမှုသည် အကျိုးမရှိ၊ သစ္စာတရားကို ကျင့်သုံးခြင်းသည် အလွန်အမင်း အရေးကြီး၏။

ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်ရန် ပါရမီ

ပညာ ပါရမီ